Muhammed Bozbey Şiirleri - Şair Muhammed ...

Bir duruşu olmalı insanın bu hayatta;
Suskun kalmaktan daha korkunç,
Konuşmaktan daha cesur bir duruş.
Ne yalnızlıktan kaçan ne boş sözlere kanan,
Yükü ağır iki çift kelâmı, esirgemeden ulu orta savuran.
Bir duruşu olmalı insanın…

Gelmesen bile, ruhlarımız buluşur
ve konuşuruz karşılıklı.
Bir sen fısıldarsın, bir ben duyarım;
sözün titreşimi, görünmez bir ışık gibi iner aramıza.

Kelime kelime büyür o ince bağ;

İstikamet Tevhîd olunca bir gün,
Nehirler birleşir, okyanus olur.
Kalpte nur yanıp parlayınca o gün,
Karanlık biter, gönül huzur bulur.

Secdeye varınca âşık bir beden,

Mehtap iner suya,
gümüş bir servi eğilir gecenin sırrına.
Yakamozlar
dilsiz olanı fısıldar kıyıya.

Semaverde dem ağırdır,

Dünya, hiç olmadığı kadar kirlenmişti bu asırda.
En büyük kara leke, Ortadoğu’nun kalbine atılmıştı.
Benliğiyle, kalbiyle, ruhuyla payına düşeni aldı insanlık.
Kim bilir, belki de sadece zihnimizin bir oyunuydu bu.
Kimine leke, kimine arı duruluk düştü, toplayan olmadı.
Herkesin dünyası da, derdi de, davası da farklıydı elbet.

Kâfir üflüyor, güneşi söndürmeye,
Müslüman yummuş gözlerini gündüze!
Belki de bir kurtarıcı gelir diye,
Gece sanıp uyuyor gaflet içinde.
O seferde nefersiz Mehdi neyleye?
İçtimada yok ki bir sâlih görüle…

Bir çocuk taş taşıyor cebinde,
Ağırlığı yaşından büyük.
Gökyüzü alçalmış,
Bombalar yıldız niyetine yağıyor.

Biz uzaktayız.

Tefekkür edilir Akdeniz rüzgârında,
Yeşil düşler dökülür mavi sularında.
Kemer’de bir huzur, denizin nazarında,
Kalp sükûna erer, sevdanın limanında.

Yıllar…
Akıp gidiyor…
Ben de gidiyorum,
Eski benliğimden sıyrılmış,
Çırılçıplak bir dünyanın
Bilinmez labirentine…