MÜEBBET Şiiri - Önder Özkaran

Sahibi sanıyordum kendimi bir düşün
Baktım ki ne rüyalar, ne de gece benim

Uçurtmanın peşinde geçti çocukluğum
Savruldu yıllarım, rüzgarın ipinde benim

Dağ başında gelincikler suyu beklerdi
Güneşli günler, hala hayalimde benim

Ruhumda çalarken bir yalnızlık şarkısı
Ritim tuttu dudaklarım, gecemde benim

Kah yalpalayarak, kah düşerek yollarda
Her yana saçıldı talihim, önümde benim

Ben sustum, meczuba karıştı dediler
Yırtındı durmadan heyula dilimde benim

Anlatılmadım, anlaşılmadım, anlatamadım
Müebbet kaldı cümleler, hücremde benim