Müebbet Şiiri - Bir Serendipçe

Gözlerini kapat!
Al bu aynayı, suyu dinle.
Hissediyorum,gülünce attığın her kahkahanda.
Dudak çizgilerinden uzanan bir ülke var...
Bir ışıkla süzülüveriyor, çekiliyorum içine...
Dalgaların sesini duyuyor musun?
Gel hadi, şuraya bak.
Bir harf de sen ekle bağrımda yanan ateşine.
Nasıl da sessiz değil mi kâinat.
Dalgalar bile taşlara dokunmaya âr ediyor.
Uzan kumlara...
Parmakların, avuç içlerini öptüğüm deniz kokulu ellerin...
Dokun yıldızlara, kirpiklerine dökülsün al yanaklarımın utancı.
Ve döndür Ay’ı, gözbebeklerine aksın pırıl pırıl mehtap.
Kim demiş gece gökkuşağını göremeyiz diye?
Senin için yetiştirdiğim iman tahtamda bak.
Gül, lale, sarı zambak...
Karanfil, sümbül, begonya menevişleri...
Sevgilim
Adın, çok güneşli, turkuaz sulara alınmış bir bilet.
Cam kenarı yolculuğumda, benim karanlığıma sızan.
Şeftali, kiraz, elma çiçeğim...
Olmazsa, yirmi dokuz harfin başlamayacağı "A" harfim.
’A’şkın ki, küçük kız çocuğu kalbimin doğuşu.
Gençliğimin ilkbaharı.
Kadın hayallerimin sonsuzluk everesti.
Şimdi indir ve tut aynayı şiirime.
Gördüğün ve hissettiğin her duygu senin eserin.
Çok geç artık, bu bir kış masalı değil.
Yüreğimde yanan yanardağ!
Eğil, yaslan göğsüme ve duy.
Bu bir itiraftır, bu bir biattır...
En asi yanlarımdan, deliliğimden sana kalan mülkümdür.
Varlığının harflerine salıncak kurduğum o andan beri.
Yok ötesi berisi, gideni kalanı, olanı olmayanı...
Al bu canı, ister ilaç yap yaralarına, iç şifan niyetine.
İster yak küle çevir, ister savur reddedişine.
Vatanım, mağlup olduğum savaşım, en güzel yenilgim...
Ferman bendense, sultan sensin!
Kazı tüm benliğine, ve unutma.
Bende emanet, sana yurttur bu aşk.
Fethettiğin gibi, dilediğince yönet bu vatanı.
Ya başlat "Aşk" alfabesini ya da kur idam sehpasını!
Dudağından dökülecek her nefes.
Benim boynumda ipim.
Sûkutun hüküm sürecekse .
İt taburemi A’lemdir yangın.
Dur! …
Yapma!...
Sözlerin ipime değil,
Kalbime değsin.
Zaten ’Z’iyandır sensiz ömür.
Sessizliğin ölüm!