Muamma Şiiri - Ecrin Adanalı

I

Rüzgarım yetişemiyor gidişine.

Kayboluyorum o acımasız sisin sahibinde.

Bozguna uğramış bir şehir kadar karmakarışık kentlerde,

Yine kayboluyorum o kırık dalın çıkmaz sokağında,

Yok ediyor sanki beni o sokaklar,

Her taşı vuruyor sanki etlerime,kemiklerime.

Eriyorum,

Eriyorum iliklerime kadar hissediyorum sokağın acımasızlığını,

Sokak lambalarının merhametini.

Yağmuru bekleyişin gitmiyor gözümün önünden,

Sadece yağmurun ıslaklığı ağlatsın istiyorum beni.

O kadim rüzgarlar sarsın beni kucağına,

Götürsün yeryüzünün en muazzam yerine.

Sürekli harlanan bir ateşin içinde ,

Günahlarım yok olana dek yanıyorum.

O muammalar içinde yalnızca seni dinlemek derdim.

Yok olmak isteyişim yalnızca bundan ibaret.

O buğulu gecenin acımasız sıcağını içine çek

Ateşe sarıldığım yerler senin olsun,

Tan yine ağarınca,sis gözlerimi aydınlatınca

Ve ben küllerimden yeniden doğunca yalnızca cesaretim ,

Ve o hummalı sevgim yetişir sana.

II

Yetişir hafif bir hüznün mağrur esintisi

Koyverdi beni kainatın mahremine.

Kovulmuş ,terk edilmiş kalabalıklar içinde

Kendimi bulabilecek hiç şansım kalmadı

Yüreğime işleyebileceğim tek bir çehre kalmadı.

Şu bozgun kentler taşıdı beni en sıcak iklimlerine ,

Güneşin çatırı sıcağında kavrulacak tek damla yağmurum kalmadı.

Kalmadı cümle aleme kurulmuş isyan !

Bitti kelam! tükendi asrın matemi.

Yüzyıllar geçti yine de kendini dert sayan bir insan kalmadı.

Başıboş bi muamma rüzgarına kapıldığını farkeden kalmadı.

Toplandı kalabalıklar

Düş vurgununun rüzgarına

Dağsız olduğunu anlayan zerre duygulu kalmadı.

Ve aşkı anlatabilen tek bir maşuku kalmadı insanların !

Şu koca alemin kalabalık yalnızlığında.