Mış gibi analık Şiiri - Firuzi Kelam

Anasın güya, ana olmak ney bilmezsin,
Bir sabî gibi rûhun hep ikrâm beklersin,
"Ah kara bahtım" diyerek âhuvâh edersin,
Oysa böyle hayatı evladına yaşatan sensin.

​Hak sana avuç avuç toprak ile tohum vermiş,
Ondan bile hala kilo kilo mahsûl gözlersin,
İstersin ki birileri benim için ekip biçsin,
En iyisini ayırsın getirip ağzıma versin.

​Sen nasıl bir kadınsın ki hiç doymaz nefsin?
Onbeşlik kız mısın sanki yetmiş seneliksin?
Gezmişsin, görmüşsün, yemişsin, içmişsin!
Hala doymamışsın, bir de bana söylenirsin!

O gözyaşlarının mânâsı gerçekten çok öte
​Yalandan mazlûmu oynayışın gibi sahte,
Varlığın ömre yük, her sözün ayrı ahte,
Bizi kul eyledin fani tahtına, mülküne.

​Yıllarca tükettin ömrümüzün vârını,
Hiç düşünmedin evladın için yârını,
Sırtımıza yükledin ayırıp kâr-zarârını,
Şimdi nereden hatırladın analık şiârını?

​Yeter artık, çek o bencil ellerini yakamdan,
Bir hayır gelmedi ne sözünden ne duândan,
Bıktım usandım artık oynadığın oyunlardan,
Ayıramadık seni o sahte yalan dünyândan!