Böbürlenme insan, deme benim ben,
İnan ki karındır seni sen eden.
Yetenek, irade, azim bu senden,
Şan şöhret, makama karındır neden.
Karıdır insanı yücelten, tutan,
Sen çöl ortasında kaynayıp çıkan
Bir pınara benzersin
Bense sana kavuşması mümkün olmayan,
Bir çöl çiçeğiyim.
Deryayı aşka dalıp, gark olmuşum gaflete,
Gafleti baht sanmışım, benzetmişim devlete.
Devlet benim devletim, çektikçe hasretini,
Hasreti bitti şimdi, kaybetti rağbetini.
Dost katına bir yol vardır,
Hakkın yolu, Hakkın yolu.
Çok yolluğun sonu nardır,
Aşkla dolu, Hakkın yolu.
Biliyorsun gülüm hep kaçtım senden,
Kaçtıkça senden kaçmışım sana.
Ben kaçamıyorsam sen kaçın benden,
Kendi hayrın için yardım et bana.
Ne kin besliyorum ne bir düşmanlık,
Kimler sevmiş bu bivefa dünyada,
Aşkın ateşine kavrulmuş gitmiş.
Ne keremler yanmış küle dönmüşler,
Bir badi sabaya savrulmuş gitmiş.
Aşkın gözü körmüş gerçek görülmez,
Bu faniye kimler geldi de gitti,
Geldi gitti, de elinde ne kaldı.
Kim seyretti, kim ağladı, kim güldü,
Geldi gitti, de elinde ne kaldı.
Deme varım vardır, dünya benimdir,
Sana bir çift acı sözüm var benim.
Deme ben balığım derya benimdir,
Balıkları ağa salan er benim.
Bir gün olur döner devran tersine,
Duydum ki aşkımı tertemiz bir güle benzetmişsin
Hayır gülüm hayır! ..
Benim aşkım tertemiz bir gül olamaz
Çünkü güller mevsimden mevsime açar
Soğuklarda donar
Mevsimi geçince sararır solar
Âşık oldum bir güzele vuruldum,
Ateşten gösterdi mükâfatını.
Aşk ayırdı beni benden, sürüldüm,
Keşke görmeseydim can afetini.
Denedim açılmaz gönül kapısı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!