Milli Yemin 2 Şiiri - Sadık Kocabaş

MİLLİ YEMİN
Doksan dokuz sayfa, her satırı kara,
Vatanın bağrında, açıyorlar yara.
Sessiz kalmak bugün, büyük bir maskara,
Türksüz vatan demek, ihanet sayılır!

Lozan’ı tartışıp, tapuyu bozanlar,
Cumhuriyet yıkıp, ferman yazanlar.
Milletin içinde, fitneyle gezenler,
Devleti bölmek bak, ihanet sayılır!

Biri el uzatmış, nifak kapısında,
Biri uyku tutmuş, saray yapısında.
Hıyanet gizlidir, bu yolun tapısında,
Gaflete dalanlar, ihanet sayılır!

Atatürk silinmez, gönülden ve dilden,
Ulus devlet düşmez, namuslu bir elden.
Taviz bekleyenler, o sinsi emelden,
Bayrağı indirmek, ihanet sayılır!

Özerklik diyerek, sınırı bölenler,
Şehidin kanına, bakıp da gülenler.
Yandaşlık uğruna, sessizce ölenler,
Haine yol vermek, ihanet sayılır!

Pazarlık masası, kurulmuş sinsice,
Milletim uyanır, vatan deyince.
Hakikat ayandır, gündüz ve gece,
Sözden geri dönmek, ihanet sayılır!

Anayasa deyip, Türk’ü kazıyanlar,
Düşmanın ardından, sinsi sızıyanlar.
Koltuk sevdasıyla, her gün azıyanlar,
İsmi lekelemek, ihanet sayılır!

İnceldiği yerden, kopsun bu kirli ip,
Vatanı savunmak, bize asli nasip.
Hesap sorulacak, gelince o vakit,
Sükut eyleyenler, ihanet sayılır!

Cumhuriyet yaşar, sönmez bu meşale,
Uğraşmasın kimse, gelmez bu zevale.
Türk’ün gururudur, düşmez hiç vebale,
Vatandan vazgeçmek, ihanet sayılır!

Kalemsiz Şair der; mühürdür bu kelam,
Hıyanet edene, verilmez bir selam.
Yeminimiz haktır, bilsin cümle alem,
Kalemsiz Şair yazar, ihanet sayılır