Mikdat Bal Şiirleri - Şair Mikdat Bal

Kömür yüreğimi ateşe verip
Yelde savur beni, kül ben olayım
Bir mecnun misali yollara serip
Çölde kavur beni del’ ben olayım

Gözümün içine bakmazsan eğer

Besmelenin hikmeti!

Besmele çekmeden hiçbir şey yeme
Rahim ol, kerim ol fedan hoş olsun
Bencilliği bırak hep bana deme
Başkasını düşün nidan hoş olsun!

Beş Rükün

İnsan oğlu bildiği alanda söz söylesin
Haddini aşmamalı yanlışa gitmemeli
İşinin ehli olup işi doğru eylesin!
Diğerinin hakkına tecavüz etmemeli

Bid’at ehli hakkında sordular ki ne dersin?
Dedim; bidat sünneti kaldırır, tehlike bu!
Gavur canını alsa şehit olup gidersin
Bid’atçı imanına saldırır, tehlike bu!

Unvanında prof. var ehlisünneti bozan

Elinde ki soğan gitmez cacığa
Belli ki sorunu, zekâdır zekâ!
Kim itibar eder böyle kaçığa
Bizim meselemiz bekadır beka!

Bıktırdı bizi!

Malımızı zaten herkes tanırdı
Ortamı geriyor bıktırdı bizi!
Bekleneni yaptı hemen anırdı
İtler de ürüyor bıktırdı bizi!

Hata yapıp özür dilemeyenler
İkinci hataya düşmüş gibidir!
Bu basit kuralı bilemeyenler
Nezaketten yoksun, şaşmış gibidir!

Be gafil!

Yok mu sende zerre kadar düşünce?
Balon gibi şişiyorsun be gafil!
Düşündün mü ne olursun düşünce!
Çok yüksekte yaşıyorsun be gafil!

Miskinler fakirler el aman derken
Azınlık zenginler, hâli beğenmez
Fakir çöpten ekmek alıp da yerken
Mutlu kitle yağı, balı beğenmez!

Zenginler var ama kim zekât verdi

Kendisi çirkin olan güzelleri göremez!
Hiçbir şey olamayan her şeye karşı çıkar
Başkasını kıskanır, mutlu hayat süremez
Keşke fark edebilse aslen kendine bakar