Mihre ve maha

'yazmandan sıyrılıp ellerime düşünce kırık saç telin
bir kor alev oldu yaktı kalbimi, ateşten korkmadı ellerin
geri alayım derken tek hatıranı
ateşle oynadın
bilemedin'

sen küçükken öğretmedi mi annen ateşle oynanmayacağını, yoksa görmedin mi kalbimin yandığını...

bir saç telini verseydin bu kalbe
severdi saklardı ölürdü
olmasın istedin aşkıma kabe
benimle beraber toprağa gömüldü

uzak diyarların güzel kızı sen hani olurda kazara anlarsan beni birgün,
içimdeki devaların dahi neden zulmüne hasret olduğunu da anlarsın...
işte o gün ellerim ceplerimde kaldırımsız bir sokakta dolaştığımı hayal et...
bir sigara içimlik zamanda yolun ortasında kala kaldığımı...
ve sigara külünden önce benim yere düştüğümü...
hayal et uzak diyarların kızı, bunu da mı istemeye hakkım yok...
sonra bir tuzak kur, bir serçe yakala... kanatlarını ger önce... bırak çeksin acısını sen acıma... kopar kanatlarını, kanat her yanını... sonra boylu boyunca yatır masanın üstüne... mutfağa git ve en kör bıçağı seç en paslısını... gözlerini çıkar sonra... aman ha ölmesin hemen... lime lime kes etlerini... ellerini kana doyur...
sonra parçaları topla tek tek... fırlat sokağa... hani olur ya miden kaldırmazsa işte o zaman anla beni... işte o zaman anla bana ne yaptığını...
uzak diyarların güzel kızı
olmasaydı senin zulmün
tadı mı olurdu bu ölümün...

sana ağıt gibi inen sözlerimi aldın üzerine
bilirsin ki her sitemim sanadır ve gözlerine

geceleri ay hikayeleri okur, dolunaya seslenirdim yüreğimin en derininden umut dolu gözlerle... şimdi inanmıyorsun bana ve sana olan sevgime... bir mübarek ölünün vasiyeti say beni, kendi el yazısıyla yazılmış, ve ölümden önceki hayatının ayinesi gibi temiz... ve gözlerimdeki aks-i nurunu gör, senin muhabbetinle kendinden geçmiş umutsuz bakışlarımda inan bana...

söylenmemiş sözlerin en güzel kısmını ayırdım sana
dar ağaçlarında güller açsın diye
çürümüş yapraklarla bezeli
gönül avlunda

adını anmıyorsam sonbaharlarda
rüzgarlar çalmasın diyedir
düşürürken kurumuş
akasyanın yapraklarını

nemrud yeminleri ettiysem adını adımla anmamaya
şarkılar söyletirsin gözlerimin içine
kelimeleri şifreler yine de
destanlar yazarım mihre ve maha
'sonra uzak diyarlardan bi kız gelir sessizce
şehir buz keser batıdan
ve cenazeler çıkarken doğudan
bir sokak lambasının aydınlığında
intiharlar sunulur'