Bak, takvimler söküldü Mihra,
Mevsimler gelip geçti.
Başköşedeki güller çoktan çürüdü, toza karıştı,
Unuttu toprak onları...
Fakat ben unutmadım.
Tüm mahcubiyetimle, kalbimin feryadıyla
Diz çöktüm eşiğinde.
Gözlerinin cihanşümul ufkundan mahrum ve nefessizim.
O solan güllerin can çekişen kokusu hürmetine,
Seni dünyalardan çok seven bu kırık kalp hatırına;
Ömrümü mahkum ettiğin bu karanlık sürgünden
Çek, al beni...
Mevlüt Çelik 3
Kayıt Tarihi : 20.08.2026 21:55:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!