Bulunduğum çağa ait olmadığımı anladığım günden bu yana yalnızım. Pek çok insan fazla ve pek çok insan gereksiz hayatımda. Sahte yüzler, sahte mimikler ve sahte duygu halleri midemi bulandırıyor. Büyük çoğunlukla konuşmuyorum sadece olup bitenleri izliyorum ve çok konuşan özellikle de boş konuşan insanları dinlemiyorum. Sevilecek insan sayısının çok az olduğunu biliyorum yine de beş para etmez insana meyil ediyor sonra bir kaç şiir yazıp, böyle portallarda şair oluyorum.
Dünyada yaşayan insanların zaten yarısı nerdeyse şair ki bunu da görebiliyorum.
Sonra soruyorum kendime, ben nasıl yaşıyorum ?
Anda yaşayan insanlarla aynı kader çizgisinde yürüyorum. Güneşi ve gökyüzünü seviyorum. Çimlere uzanıp saatlerce bulutları izliyorum. Köpeklere her sabah günaydın diyorum. Siyah kedi görünce bugün güzel bir gün olacak diyorum.
Sevinince, üzülünce sadece ağaçlara sarılıyorum ve onlara anlatıyorum. Kendimden çıktığım bu yolculukta; ben kendime varacağım, bunu biliyorum ve bunun için bile mutlu olabiliyorum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!