Bir diyeceğim vardır sana, doktor bey
Derdimin dermanını, bir sen bilirsin
Kafes içerisinde, kalp denen bu şey
Durdu duracak kalbim, alıver gitsin
Dudaklarım söyler, hep onun adını
Millete ne oldu, gençlik perişan
Yıkıldı ilke, kalmadı şöhret şan
Nasıl bu hallere, düşer bir insan
Ar namus tertemiz, dizde rezalet
Terörist diyerek, vururlar nişan
Gezmediğim kurum kalmadı, iş için dilendim
Her sınavımı kazandım, mülakatta elendim
Onlar hakkımı yediler, ben çalışıp bilendim
Gülmeden şu yalan dünyadan, göçüp gideceğim
Karakışta yaşadım ben, hiç baharım gelmedi
Bilemedim asla, şu garip yanını
Yetmez mi bu kadar, yakarsın canımı
Şu yaptıkların, donduruyor kanımı
Bu derdime dermanı, bulda öyle git
Ağlarım akmaz oldu, gözümde yaşım
Çektiğim çile, bezdirdi candan
Dünya han ise, giderim burdan
Çektiğimi bil, anla bu haldan
Kalpte yarayı, sar da öyle git
Bir tek siyah kalmadı, saçımda
Sana elveda derken, niye baka kaldın
Bir rüyaydı geçti zaman, hayale daldın
O bakışlarınla benim, kalbimi çaldın
Git gidebilirsen, bırakıp burda beni
Sevmiyorum diyorsun da neden ağladın
Duvarda asılıdır, hala o resmin
Ellerimle yazmıştım, o güzel ismin
Uykuda kâbus gibi, çöküyor cismin
Ben ne yapayım, söyle bana güzelim
Bana sitem ederek, çekip gitmişsin
Düşüne düşüne, derine daldım
Yaşamı bıraktım, kendimi saldım
Kalpteki yarayı, ben senden aldım
Hadi gel sen bana, sevdiğim kadın
Seviyorum derken, kendimi üzdüm
Gökyüzü karardı bir anda, çaktı şimşek
Dere yatağında evler, temeller gevşek
Her şeyi sel aldı, kalmadı yorgan döşek
Allah’ım bir daha verme, böyle afeti
Çok yağmur aldı birden, tepeler doruklar
Hak yiyip, servet üstüne servet koyarlar
Hak hukuk bilmez, devlet malını soyarlar
Yetim hakkı demez, tıka basa doyarlar
Uyan ey milletim uyan, düzen değişti
Kredini ödeyemezsen, vermezler müddet
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!