Ne olur bırakıp gitme, burda beni
Bir kez olsun bırakma, tut ellerimi
Bak ne hale getirdi, aşkımız seni
Gün gelir düşersin, kader tuzağına
Yorulmasın gözlerin, boşu boşuna
Mutlu olacağız, diyemiyorum
Ne olur sonumuz, göremiyorum
Günah bende midir, bilemiyorum
Anla bir tanem, kader kurbanıyız
Karadır bu yazım, bahtı karayım
Var mı anlatacak, bir şeyin bana
Anlatamam canım, derdimi sana
Çektiğim çiledir, kaderden yana
Kadersiz biriyim, ağlar dururum
Yaktılar evi barkı, bak yersizim
Yetmiş yıllık dertlerimi, dizdim sıraya
Denizde giderken, gemim vurdu karaya
Çocuklarımla, kimse giremez araya
Çektiren zalim kaderse, kime ne deyim
Kötü günler geride kaldı, sen bir düşün
Gönül bağımdadır, derdiğin güller
Başkası dermesin, soldurur eller
Yuvasına küser, dönmez bülbüller
Sensiz yaşanmıyor, dön gel kadınım
Bu gönlüm alışmış, sensiz yapamaz
Sensiz kaldım buralarda, baş başa
Baharım gelmeden, dönüyor kışa
Aldırmaz oldun, gözümdeki yaşa
Yıktın hayalimi, iz bırakmadan
Hala kalbimdesin, geçse de yıllar
Çilelerim çoktur, çekemem yükü
Felek örmüş ağı, belimi büktü
Akşam oldu yine, karanlık çöktü
Karanlık geceler, oldu kâbusum
Bu dertleri verdin, nasıl çekerim
Karanlık gecemin, ışığı nerde
Nasıl dayanırım, bin türlü derde
Özgürlüğün, yok olduğu bu yerde
Derbeder isyankâr, oluyor insan
Boşalt koşuğu, kalkın dendiğinde
Acımadan, şu gönlümü kırdılar
Ben kaçtıkça, onlar beni buldular
İnsafsızca, hep kafama vurdular
Gidin bu başımdan, ey insafsızlar
Açılan yarayı, sakın sarmayın
Ne oldu, o çiçek tutan ellere
Barışa giden, o güzel günlere
Ne oldu, o cennet gibi yerlere
İnsanlık bitti beyler, yazık bize
Ne oldu böyle, hiç anlamıyorum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!