Gülmekten korkar oldum ağlarım güldüğüm gün,
Sevmekten korkar oldum ayrılıklar geldiği gün.
Ne zaman güldürdüysen ağlattın kader o gün,
Mutluluktan korkar oldum yağdırdın bana hüzün!
Geldiğim günden beri dünya hiç güldürmedin,
Tarih kokan İzmir'im bak, nasıl çırpınır,
Ruhundaki asiliği,saklayamaz ki!
Hasret solur, sevda solur ve de yıpranır,
Bir yetkili görmüyor mu, anlatamaz ki!
Gelin görün İzmir'imi,bir sahip çıkın,
Sessizliğin sesi ol,
Kükre güzelliklere.
Mutluluğa gel yol ol,
Dalma sessizliklere.
Dostluk sevgiyle dünya,
Düşünerek konuş, kırma çevreni,
Seyret konuşmadan, dönen evreni,
Oysa ne çok şeyi, söylemektedir,
Günle gülüp, geceyle sessizleşir.
Sessizliğin sesi sessizleşince,
Yol bulur ulaşır o an bilince,
Bu yaz geçti geçiyor bak geliyor sonbahar,
Sararan yapraklarda gelen kışın hüznü var.
Düşmez sarı yapraklar direnirler dallarda,
Hırçın esen rüzgara direnemez sonunda.
Bu tabiat kanunu bizleri anımsatır,
Gönlümde esen bir fırtınamıdır,
Yoksa çağlayanlardan taşmaktamıdır.
Garip çağrışımda inan yüreğim,
İçimdeki yara hep kığırdanır.
Rüzgârlar dallarda fısıldaşıyor,
Takdir etmedin hiç ağlattın beni,
Yok ettin endeki fırtınaları.
Unutmadım seni nerelerdesin,
Çok çektirdin bana ezipte geçtin.
Takatim kalmadı eridi kalbim,
Yaşamak bir rüzgârdır kıpırdanır dallarda,
Yakamozlar oynaşır mutlulukla sularda.
Küçücük bir kuş olur semada kanat çırpar,
Yaşamak hüzünleri bil uzaklara kovar.
Sorunları kaldırır bilin yalan dünyadan
Kopardılar bebeğim doğmadan seni benden,
Seneler önce sevgin yok edildi gönlümden.
Parçalanıp yüreğim acımadan aldılar,
Kalbimdeki yaşlara neden acımadılar.
Annelik özlemimle yanıyorum yıllarca,
Bir zaman tüneline giriverdim,
O tünelden seyrettim olanları.
Ölüm denilen yeniden doğuşu,
Bu mu yalan dünyanın yok oluşu?
Bilinmezliğe giderken yaşamda,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!