Toprağı ıslak yine yürüdüğüm yolların,
zambak açmış mezarında unuttuğum insanların.
Gecenin soğuğu vuruyor savunmasız tenime,
içimi karartıyor bu dinmeyen huzursuzluk.
Ölümü hatırlamak için geliyorum her seferinde
tutkuyu çağrıştıran ayın altında otururken.
Nefret ediyorum geceleri yalnız kalmaktan
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta