Mezar taşında şehir Şiiri - Servet Balıbey

Ekmek dediğin şey, bir ömür, omuzlarda taşınır
Kimi zaman kuş gagasında,
kimi zaman çöpte asılı
Şehirler büyür,
camdan binalar göğe dokunur
Lakin mezarlar yerde
Çoğalır amma
sessizce bekler,
Ağız kapalı

​Sırdaşım kara toprak,
Ana kucağı gibi,
Atamın kokusu
Üstünde binlerce renk, çiçekle süslü
Gökdelenlerde uzanır,
Parmak kadar ışık, yıldızlardan uzak
Ama, şu mezar taşı,
bütün şehirleri yutmaya hazır

​Uzay gibi derin, güneş gibi vurucu,
Nedendir bilmem?
Bir ekmek, bir mezar taşı, beni benden alır
Gurbet elde değilim,
Kendi içimi daha yitirmemişken
Hasretin ta kendisi oldum,
Yutkunduğum her lokmada

​Bu dünya bir oyun gibi,
Perde açıldı film başlamış
Gerçek olan toprak,
Gerçek olan ekmek,
Ve içimdeki ses
Gökler bile susmuş,
Her şey dökülürken hurda diye
Kalan sadece şiir,
Kalan sadece emek ve mezar taşım