Mezar taşında şehir Şiiri - Servet Balıbey

Ekmek dediğin, bir ömür, omuzlarda taşınır
Kimi zaman kuş gagasında, kimi zaman çöpte asılı
Şehirler de büyür, camdan binalar göğe dokunur
Lakin mezarlar aynı, sessizlikle bekler, umursamadan

​Sırdaşım kara toprak, ana kucağı gibi, atamın kokusu
Üstünde binlerce renk, çiçekle süslü
Gökdelenler uzanır, parmak ucunda ışık, yıldızlardan uzak
Ama şu mezar taşı, bütün şehirleri yutmaya hazır

​Uzay gibi derin, güneş gibi vurucu, nedendir bilmem
Bir ekmek, bir mezar taşı, beni benden alıyor
Gurbet elde değilim, kendi içimi daha yitirmemişken
Hasretin ta kendisi oldum, yutkunduğum her lokmada

​Bu dünya bir oyun kadar, perde açılır, film başlıyor
Gerçek olan toprak, gerçek olan ekmek, içimdeki ses
Gökler bile susmuş, her şey dökülürken hurda diye
Kalan sadece şiir, kalan sadece emek ve mezar taşım