Mezar Taşım Sende Kaldı

Eğer bir gün ölürsem,
Kabir yerim yüreğin olsun.

Çünkü ben,
Dünyaya değil,
En çok sana sığındım.

Yüreğinin derinliği kadar sığdım sana;
Denizler kadar sığ kalmadım.
Sevmek, bende uçsuz bucaksız bir sürgündü.

Bilirim…
Son nefesim de adını anacaktır.
Ben seni severken öleceğim,
Ve ölüm bile
Sana kavuşmanın başka bir sureti olacak.

Mezarımı toprağa emanet etmedim;
Nazarının sessizliğine,
Yüreğinin karanlık fakat emniyetli kıyısına bıraktım.

Aşkı divan eyledim;
Muhakeme edilen aşkım değil,
Bizzat bendim.

Yüreğinde kendimi öldürdüm.
Beni gelişi güzel defnetmediler.
Evvelâ susturdular,
Sonra seni şahit tuttular.

Ve ardından sordular:
“Yüreğine gömdüğün bu adamın hakkı sende kaldı mı?”

Helâlliğini istemedim.
Çünkü affa değil,
Hatırlanmaya muhtaçtım.

Ben,
Yalnızca yüreğinde gömülü olmakla
Ebedî bir huzura eriştim.

Varsın bedenim toprağa karışsın;
Ruhum,
Çoktan senin kalbinde
Sessiz bir mezar taşına dönüşmüştü.