Meya Farqin 2 Şiiri - İhsan Yılmaz

MEYA FARQÎN

Şiir: İhsan Yılmaz

Sigaramın dumanı gibi
içime çekiyorum Meya Farqîn’i bu gece.
Hasretinin tam ortasındayım.
Hatıralarını resimlerde bıraktım;
yüreğimin kanayan yarasısın,
Meya Farqîn…

Ömrümün coşkulu baharındayken
hasretinle tutuştum.
Yalnızlığımın enginindesin,
karanlık gecelerimin aydınlığındasın.

Çatışmaların ortasında,
tankın paletine tüküren
masum bir çocuğun gözlerinden okudum
sokaklarda kol gezen ölümü…

Cadde ve sokaklarını
kızıla boyayan kanı,
feryat figan içinde
lanetler yağdıran anaları, babaları…

Yavrularının cansız bedenleri başında
göğe yükselen o feryatları
unutmadım, Meya Farqîn.
Unutamadım…

Sonra Doktor Zeki’yi,
Hamdu Sena’yı
kanla yoğrulmuş toprağına gömdük.

Bir “hoşça kal” bile diyemeden…

Ve biz,
her gidenin ardından
biraz daha eksildik.

Sen kaldın içimizde;
yarası kapanmayan bir hatıra,
geceleri içimize çöken bir hasret gibi…

Ben hâlâ
sigaramın her dumanında
seni içime çekiyorum,
Meya Farqîn…
EYLÜL/2026 YENİLENDİ