Mevsimsiz Aşklar Şiiri - Nafiz Faik Erbaş

Gözlerin hangi mevsimdi hatırlamıyorum
Belki sonbaharın en ince yağmuru
Belki ilk yazın ilk çiğ tanesi
Baktığın her şey değişirdi
Bir çiçeğe dönüşürdü taşlar
Ve kuşlar senin dilinden şarkı söylerdi

Ellerin iki sıcak iklimdi avuçlarımda
Kışın ortasında bir yaz günü gibi
Dokunduğun her yerde
Kar eriyor toprak uyanırdı
İçimdeki nehirler coşardı
Sessizce usulca delicesine

Dedim ya gözlerin hangi mevsim
Bilemedim hala
Belki de mevsimsizdin sen
Kendin bir iklimdin
Ve ben o iklimde
Kök salmış bir ağaç gibi
Hem seninle büyüdüm
Hem seninle savruldum rüzgarlara