Mevlüt Kılınç Şiirleri - Şair Mevlüt Kılınç

Kırık tarafımdan alır aynalar beni,
Keskin kirpiklerle çizilir gözlerim.
İçimde akıp gidenken bir kara tren,
Alır, alır da yıldızlarla gök maviyi,
Beyaza biçer bu Şubat günü.

Aşka geldim,

Geldiğim yere ey yar;

Bu yüzden başka geldim.

Çaya gel.
Şiirlerden kelimeler seçeriz.
Onlarla öpüşür sevişiriz.
Birbirimizle değil a.............

Ben böyleyim.

‘’İkindi Yazılarına düşen kelimelerdik,
Ve bir de Nedim Ali’ye dökülen,
Hür bir nehir gibi…
Andırından bulut, bulut,
Serinleterek göğü…
Kristalize olmuş yumruğuyla,

Elfida;
Dağ başında açan lale,
İrem bahçesinde bir gülsün.

Elfida;
Türküme gamzeden de hoş,

Daha dün demiştim

Buruşmuş
pörsümüş bir gazete kağıdına sarsam
başka bir şey bulamadım ey güzün
seni saklasam

şiir okur, şiir yazar,
gezer, dolaşır dağ, bayır, cadde, sokak, çarşı pazar.
aşk arar, meşk arar,
arar, aranır, kadın erkek, börtü böcek.
böyle geçer günler,
eylüldeysek eğer.

Bir çay yap, sıcağından şöyle,
Şekeri yüreğimdir içinde, dokunmadan eriyen.
Çıkan sesler duygularımın dili,
Buharlar gönlümün tezahürüdür.

Filistin:
Anne rahminde yoğrulan toprak,
Anne yüreğinden beslenen coğrafya,
Bu kadar gürültünün içinde,
Tarihe düşen kimsesiz, öksüz yaprak,
Dağılıyor dünyaya yetim çocuklarıyla…

Bir beyaz perdeden üfledim neyi,
Nefesimden çıktı Neyzen'i sesler.
Şiir sofrasında kurdum cümleyi,
Raksediyor nakış, nakıştır süsler.
Gökyüzüne baktım, derin mavilik,
Yeryüzünde toprak, mütevazilik.