Metamorfoz Şiiri - Zehra Balsatar

Uzaktasın her gece
Kalbimde uyuyorsun
Yaşadım sanma sakın
Sen yüreğimde katli vacip
Varlığı mümkün ve zorunlu
Günlerin hepsi siyah beyaz ve gri
Bir hatıra ki seni de mahvetti
Beni ve hayallerimi de
Şimdi anlıyorum ne denli
Sırtımda hançer izleri
Hançerin kınında senin ellerin
Bürütüs görse önünde
Tacını indirirdi
Her bakışın her sözün
O sahte pişmanlıklar
Seni oyuncu seni
Hakkını yemişim hani
Melek yüzün altında şeytan
Metamorfoz ipini boynuna geçirdi
Takke düştü kel göründü
Hiç değilim pişman
Ben ben olmaktan
Benliğime yabancılaşmamaktan
Sevdim ve yanıldım
En güzeliydi kaybedişlerin
En mutlu olduğum dünlerdi
En özgür uçtuğum anların
Sonunu bile bile
Dans ediyordum
Gökyüzünde kayboluyordum
Beni son öptüğün andaki gibi
Seni gördüğüm ilk günkü gibi
Kapadım gözlerimi ve kalbimi...
Heybemde bir içim gülüş
Tatlı birkaç söz ve içimde kokun
Sen yine de ne bana ne de kendine
Yokluğa yenik düşüp hayale de aldanıp
Kendinden geçme
Her nefeste bana yenilme...

Zehra Balsatar
Kayıt Tarihi : 16.12.2024 23:26:00