MESAFESİZ SEVDA
İsminin yankısı düştüğü an sessizliğe,
Mürekkep utanır, harfler geri çekilir.
Kokun sızar ansızın mısraların arasına,
Kağıt canlanır, nefesinle dile gelir.
Gözlerden uzak olsa da gönlüm sana tutsak,
Zor geliyor her sabah sensizliğe uyanmak.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta