Meryem Suresi Şiiri - Afşin Dualı

"Kupkuru çöllerde ve çaresizlik anlarında kulun kalbine bir mucize nuru düşüren, gaflet perdelerini yakan sarsıcı bir nida: "UYAN!"..."
"Ol!" emrinin heybetini taşıyan devasa bir nida: "UYAN" Hazreti Meryem'in hüznünü ve asaletini taşıyan derinden haykırış ve nida"

"Zekeriya'nın Duası ve "Ol" Emri"
Zekeriya Rabbine gizlice yalvardı: "Kemiklerim eridi, saçım başım ağardı," dedi,
"Fakat ben Sana ettiğim dua sayesinde hiç bedbaht olmadım, katından bir veli ver" istedi.
Buyurdu El-Azîz: "Bu ferman bana pek kolaydır, sen hiçbir şey değilken seni de yaratmıştım!"
Kâinat O'nun o şaşmaz müjdesine bakar, "Ol" deyince var olan o nizamı bakarım.
​
Kâle hüve ‘aleyye heyyin! "Buyurdu ki: Bu bana çok kolaydır!"
Budur kurumuş hurma ağacından taze rızıklar indiren, darlık kuyularını pınara çeviren o ulu ferman,
Kudret müjdesiyle imkânsızları sıfırlayan, kula en temiz selayeti veren her an.

Doğum sancısı onu bir hurma ağacına yöneltti: "Keşke bundan önce ölseydim" dedi mahzun Meryem,
Altından bir nida yükseldi: "Tasalanma, hurma ağacını silkele, üzerine taze rızıklar dökülsün bu dem!"
Beşikteki İsa konuştu: "Şüphesiz ben Allah'ın kuluyum, O bana kitabı verdi ve beni peygamber kıldı,"
O'nun ulu nidasıyla uyanan her sine, iffetin ve mucizenin o sönmez nuruna daldı.
​
"Şüphe yok ki yeryüzüne ve onun üzerindeki her şeye biz varis olacağız, ancak bize döndürülecekler,"
Meryem’in o pak ve asil kıssasıyla kalpler, ebedi olan o şaşmaz hakikate erecekler.
Senin ulu ve her şeyi kuşatan ikramından gelir, kurumuş dallardan süzülüp bize ulaşan her lokma,
Bizi sebepler dairesinin darlığına, Senin "Ol" emrindeki o büyük mucizeyi göremeyenlerin karanlığına bırakma.
​
İmkânsızı var eden Sensin...
Kurumuş daldan rızık veren Sensin...
Bizi katındaki o en bereketli, mucizevi ve temiz rızıklarla ağırla Yâ Vehhâb...

Kâle hüve ‘aleyye heyyin... Ya Allah...