Yahyâ Kemâl’di son teli binlerce bestenin,
Bir aşk yarattı kendine dilden ve nağmeden,
En ince sâzımızdı durup ihtizâz eden,
Son şâiriydi fethi gören şanlı kubbenin.
Gittin şiir denen güzelin dâvetiydi bu,
Geçtin ölüm diyârına bir kahramân gibi,
Beni kör kuyularda merdivensiz bıraktın,
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.
Devamını Oku
Denizler ortasında bak yelkensiz bıraktın,
Öylesine yıktın ki bütün inançlarımı;
Beni bensiz bıraktın; beni sensiz bıraktın.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta