Mermerden Sandıklar Şiiri - Mesut Tari

Gölgeler aslını bulunca gece o zaman diner
Sanki her köşe başını tutmuş kara ifritler
Masa mermer bir tabut, lamba sönük bir fener
Varlık denen bu rüya bir akşam böyle söner

Söyle sen ben misin yoksa ben miyim senin gölgen
Kurtar beni artık bu dar bu karanlık tünelden
Ak yeleli boz atlar bilmem ne gün döner seferden
Ufukta toz ve duman bir hüküm iner göklerden

Diz çöksün karşımda tarih, eğilsin sarp dağlar
Bu lanetli mirası ancak çeker omuzlar
Uyan ey koca dev uyan seni bekler asırlar
Yıkılsın köhne dünya, devrilsin soytarılar

Geceyi yorgan sarar, saatler cellat bekler
Pas tutmuş adımlarım sürgün edilmiş izler
Bir çağ taşır omuzlar eğilmez bak bu dizler
Hakikat ağır yüktür, taşımaz meşin yüzler

Bileklerde prangalar zihinde sefil bir esaret
Hangi çölde can verir kan kokan o maharet
Gece çöker üstüme dikiş tutmaz bu zillet
Kustu nihayet toprak üç yüz yıllık bir cinnet

Bir çağ devrildi sırtımdan, iz kalır avuçlarda
Hangi hüküm ne çizdi, o mana ressamında
Bir an donar gözlerim kan tutmuş dudaklarda
Bir hakikat saklıdır mermerden sandıklarda