Merhuma Müsvedde Şiiri - Seyfi Karaca

Muteber
Merhuma müsvedde
Yaşı başı oldukça yerinde
Aklı fikri gökyüzü kadar uzak büyük geniş ve havadar
Ağaçlardan
Çatılardan
Kurulu düşlerden
Ve kış esintilerinden daha yüksek
Yazıldığına pişman mektuplar gibi yağmur çamur dinlemeyip gittiği arayışlardan geri dönen
Dağların üstüne toplanmış rüzgarlı poyrazlı kar bulutları gibi yer yer karaya çalan
Ve yer yer çevrelenen beyazlığa bürünmüş kauçuklu yünlü kış örtülerine buzlanan tortu tabakasının
Damar damar tıkanmış kirlerini
Yunmuş arınmış mutsuzluklarını
Kendine yabancılaşmış tuhaflıklarını
Yıllar yıllığına dolmuş birikmiş çar çur çer ve çöplerin
İçerde bulduğunu balkondan dışarı çırpıp silkeliyor çağının gerilim hattında eksen kayması yaşayan kadın
Hiç bir yere varamadığını besbelli ederek
Hiç bir yerde ömrünün dengesini kuramadığı boşluklarda çırpındığını besbelli ederek
Hiç bir yerde kendine rastlayan karşılığın yolunu sokağını eşini ve evini kuramadığını besbelli ederek
Tersini çevirdiğinde her şeyi olduğundan iri büyük ve süslü gösteren aynalarla yetinip avunmaya kefil
Yanlış şehri gösteren plakanın
Levhasında her tarafından huzursuzluk akıp sızan terkedilmiş yollar kadar çöl..
Elden ayaktan düşmesi niteliğinde incelere mermer ve mozaik döşercesine buzul çorak ve çöl..
Hayatının köşe bucağında ne varsa sokağa salıp karlı dağlara yamaç bakan balkondan aşağılara silkeliyor
Böyle giderse hanımağa bile olmaya terfi etmeden villadan sevgilisizlikten duvardan ve bahçeden
Nevriye mi
Rüveyda mı
Mücella mı
Kübra nur mu
Adı her neyse dört bir Araf’ı soğuk sökük ve serin rüzgara açık kadın
Sonradan olup görmelerin küçük burjuvası denilenlerden sahnesini tek kişilik perdesiz oyunla bozan
Tokmağında çıngıraklı boncuk salkımları asılı kapıdan insanını acemiye çırak çıkaran bu dünyadan
Ağır aksak sancıyan sızılar uğultusuyla
Sessiz sadasız sıyrılıp gidecek …

Ocak/26