Merhametine Dön.! Şiiri - Barış Cansever

Zaman akan bir nehir, bendini yıkar geçer,
İnsan kendi ördüğü duvardan payına düşeni seçer.
Bir yanım yalınayak, dikenli yollarda feryat,
Bir yanım suskun bir derviş, diyor ki: "Bu da hayat."

Sözler ok gibi fırlar, kalpte derin iz kalır,
Gözümden damlayan yaş, geçmişin ahını alır.
Güneş doğmayı unuttu, bulutlar çöktü şehre,
Bir damla şefkat için yalvardım akan nehre.

Sana sığındı bu ruh, hırpalanmış ve yorgun,
Bakışların kör bıçak, sitemin dalgalardan durgun.
Affetmek büyüklüktür, kibir ise dipsiz kuyu,
Uzat artık elini, uyandır bu uykuyu.

Geriye dön bak ne kaldı o mağrur günlerimizden?
Bir avuç kırık dökük umut, silinmeyen izlerimizden.
Yalan dünya burası, kimseye kalmaz baki,
Yüzünü dön de bana, bitsin bu azap saki.

Çünkü giden dönmüyor, zaman daralıyor saniyelerle,
Hesaplaşma vakti geldi, yüzleş o eski kelimelerle.
Kalbin taştan mı yapıldı, duy sesimi ey can,
Merhametine dön artık, bitsin bu son hicran.