Gönül Bağım Şiiri - Serpil Koçar

Gönül Bağım

Merhaba sevgilim,
Sana bu satırları sessiz ve soğuk odamdan yazıyorum.
Dört duvar, bir de Allah’la dertleşiyorum yokluğunda,
Her gece seni, sana olan özlemimi anlatıyorum.
Gözyaşlarım durmaz, seni ve anılarımızı söylerken.

Bugün doğduğun gün, ama ben yokum yine yanında,
Yine gözlerine bakarak kutlayamadım doğum gününü.
Sımsıkı sarılıp seni seviyorum diyemedim gönül bağım,
Canımı acıtıyor yokluğun, geçmek bilmiyor gecelerim.

Şimdi saat tam on iki, pastaya mumlar diktim senin için,
Ve ben senin için üfledim yanan mumları gönül bağım.
Belki sen farklı bir dilek dilerdin mumları üflerken,
Ama ben senin mutluluğunu, sağlığını diledim bir tanem.

Sessiz ve soğuk odamda, dört duvarla kutladım
Senin doğduğun bu günü, cennet kokulu yarim.
Bir sigara yaktım usulca ve yine seni hayal ettim,
Gülüşün geldi aklıma, o hiçbir şeyi umursamaz tavrın.

Sonra resimlerini açtım telefondan, baktım uzun uzun,
Ne çok özlemişim bakışlarını, gülüşünü, duruşunu.
Saatlerce resminde konuştum bu bomboş odamda,
Kalbimle inatlaşıyorum, özlemin ağır geliyor yüreğime.

Geceleri söz geçiremiyorum gönlüme, gönül bağım.
İsyan ediyor bana hasretinle, yanıp kavrulurken.
Şimdi usulca yatağa uzanıyorum, cennet kokulu yarim,
Göğsünde uyurmuşçasına dalıyorum uykuya,
Rüyamda seni görmek için ettiğim duadan sonra.

Sensizliğin gölgesi düşüyor odamın her köşesine,
Kendi sesimle konuşuyorum, cevap vermeyen sessizliğe.
Yine de seni seviyorum, incitme korkusuyla,
Her hatıranı yüreğimde taşıyorum gizlice.

Belki bir gün anlarsın, bu sevdanın ağırlığını,
Ne kadar yanıp kavrulduğumu, özlemin esiri olduğumu.
O zaman belki hissedersin, kalbimdeki derin boşluğu,
Ama ben dimdik ayaktayım, yoluma yalnız devam ediyorum.