Uçtu bastığım yerden,aniden yüzlerce kuş.
Görünür mü uzaktan,nasıl perişan duruş.
Saniyeleri saydım,önce adım atmadan.
Varsam dedim menzile,şu toprağa yatmadan.
Sade bir tabut gördüm,omuzlarda gidiyor.
Olursa böyle olur,sanki elveda diyor.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta