Menzil. Şiiri - Mecit Aktürk

Bir garip yolcusuyum varlığın gâyesinin
Yâr dedik Yaradana, yarı Bir'e indirdik.
Artık ardı göründü ömür sermayesinin
Şükür, gemsiz her hırsın gözyaşını dindirdik.

Kahretse de iblisi çıktığım her basamak
Dünyevî heveslere direndim, aldırmadım.
"Züldür" deyip gönlüme günahı kanıksamak
Attığım adımlarda toz dahi kaldırmadım.

Halisti her niyetim; Yaradan buna tanık
Gölgemde haz bulanı, yamacımdan itmedim.
Namert mahkeme kursa, herkes sansa da sanık
Bilerek hiç kimseyi kırmadım, incitmedim.

Yanılıp baksam dahi alçaktan gelen sese
Gönül gözümü asla hedeften ayırmadım.
Bin tövbeyi yükleyip bazen bir tek nefese
Muhasebe yaparken nefsimi kayırmadım.

Geçici bu âlemin gülüne etmem tamah
Kıyamete kurulu, çalacak bir gün O zil!
Feri sönecek güneş daha doğarken sabah
Akleden insan için cennettir asıl menzil...