Meniha Kaya Şiirleri - Şair Meniha Kaya

nereye gidiyorsun,
böyle yarım yamalak,
gözlerim hala ıslak.
gitme,
gidişlerindir bizi bölen,
gidişlerdir başıboşluğa sürükleyen.

Ben olmaktan vazgeçerim,
Sende varolmayı seçerim,
Güneşi gözlerinden içerim,
Ah! Bir gülüversen.

Yollarına gül sererim,

Rabbim!
Sana muhtaç,Sana hasretim.
Döndüm dolaştım dünyada,
Emanet edemedim yüreğimi,
hiçbir kuluna.
Kimi unuttu,bulduğu yerde,

Bugünü yaşayamayan,
Yarını düşünemeyen benliğim!
Tutan elin tutmaz olacak,
Gözün feri elbet solacak,
Etrafın hüzün saracak,
Geç olmadan uyan nefsim.

Keşke
Herkesin duyabildiklerini değil,
Sadece sana söylediklerimi duyabilseydin sevgili...

El,ayak çekildi her yerden.
Sessizlikle başladı dinlenmeye sesler.
Tüm zırhlar çıkarılıp,
Asılınca,bir köşesine hayatın,
Perdesiz ruhların eşliğinde,
Çalmaya başladı besteler,

Eşeledim bir köşesini kalbimin,
Sızlamaya başladı bir yarım,
Kanlar bulaştı parmaklarıma,
Kaldırdım tüm kabuklarını.
Acıttıkça devam ettim eşelemeye,
Acıtsa da özlemiştim yaramı,

Ruhun en karanlık anında,
Karanlık,kör gecede,
düşünmek değil yaşam.
Keşkelerin dolanmasıyla ayağımıza,
Geçmişten kurtulamayışımız,
bizi yıldıran.

Eflatun gün batımlarında ülkemin,
Kendimle çıktım yolculuğa.
Çünkü yokluğunda sen,
Sadece acı veriyordun.

Ne bilebilirdim ki,
Ne görebilirdim sende,
Sen sendin,
Meçhul olan ise ben.
Öfke miydim,fırtına mı?
Kaos muydum,sevda mı?