Meniha Kaya Şiirleri - Şair Meniha Kaya

nereye gidiyorsun,
böyle yarım yamalak,
gözlerim hala ıslak.
gitme,
gidişlerindir bizi bölen,
gidişlerdir başıboşluğa sürükleyen.

Ben olmaktan vazgeçerim,
Sende varolmayı seçerim,
Güneşi gözlerinden içerim,
Ah! Bir gülüversen.

Yollarına gül sererim,

Rabbim!
Sana muhtaç,Sana hasretim.
Döndüm dolaştım dünyada,
Emanet edemedim yüreğimi,
hiçbir kuluna.
Kimi unuttu,bulduğu yerde,

Bugünü yaşayamayan,
Yarını düşünemeyen benliğim!
Tutan elin tutmaz olacak,
Gözün feri elbet solacak,
Etrafın hüzün saracak,
Geç olmadan uyan nefsim.

Eflatun gün batımlarında ülkemin,
Kendimle çıktım yolculuğa.
Çünkü yokluğunda sen,
Sadece acı veriyordun.

Ne bilebilirdim ki,
Ne görebilirdim sende,
Sen sendin,
Meçhul olan ise ben.
Öfke miydim,fırtına mı?
Kaos muydum,sevda mı?

Hüzünlü sarılara bıraktım yeşillerimi.
Zamansız ülkenin hayallerinde,
Ebede mahkum ettim sevgimi,
Hükümsüzüm gözlerinde,
Ölüm fermanı derman değil,
Sabahsız, karanlık geçen gecelerime.

Bir kış gecesinde değil,
Baharın çıldırtan bir gününde,
Doğanın en genç anında,
Hiç düşünmeden vazgeçtim,
Vazgeçirildim sevinçlerimden anne.

Konuşmayı
Unutmak demek üç nokta,
Söyleyecek çok şey varken,
Konuşamamak demek.
Susmak gerekliliğinin
En nazik hali...

Duydu
Ama herkesin duyduğunu,
Ve yorgundu kalbim
Ona duymadığı seranatlar yapmaktan...