Meniha Kaya Şiirleri - Şair Meniha Kaya

Hiçkimseye yoktur sitemim,
Suda benim,suyu bulandıranda.
Aldırmam ne gülene,ne konuşana,
Ben herkes için ağlarım.

Dumanlı başım,gözler buğulu,
Olmayan melodi çınlıyor,
Sesi yalnız benim kulağımda.
Benden hiçbirşey kalmayan bedenimde,
içim senle dolu oturuyorum.
Kendime her gelişimde,

El,ayak çekildi her yerden.
Sessizlikle başladı dinlenmeye sesler.
Tüm zırhlar çıkarılıp,
Asılınca,bir köşesine hayatın,
Perdesiz ruhların eşliğinde,
Çalmaya başladı besteler,

Eşeledim bir köşesini kalbimin,
Sızlamaya başladı bir yarım,
Kanlar bulaştı parmaklarıma,
Kaldırdım tüm kabuklarını.
Acıttıkça devam ettim eşelemeye,
Acıtsa da özlemiştim yaramı,

Ruhun en karanlık anında,
Karanlık,kör gecede,
düşünmek değil yaşam.
Keşkelerin dolanmasıyla ayağımıza,
Geçmişten kurtulamayışımız,
bizi yıldıran.

Bazen,
Bazen rüzgar konuşur,
Uzatırsın kulaklarını,
Bildiğin bir lisan olmasada,
aşinadır fısıltısı.
Eser,titretir içinin tüm yapraklarını,

Gidersin ya hani,
İkna etmişsindir kendini gideceğine,
Ağır aksak yürürsün.
Bir direniş vardır içinde,
Adını koyamadığın bir karşı koyuş.
Sonbirkez,tekrar,öylesine,

Bir kelime söyleniyor,
buna adım deniliyor,
söylendiğinde bana bakılıyor,
ama ben kimim,
kimse bilmiyor.
insanlar benimle ilgileniyor,

bakıyorum,
görebildiklerim meçhul.
dinliyorum,
duyabildiklerim meçhul.
kendimi nekadar yaşıyorum,
bende ki varlığım meçhul...

Elim yüzümde,yüzüm düşmüş elime,
Ben ve bir çay bardağı,
Yalnız masanın üstünde.
Bakıyorum,içiyorum,
Bardak hala dolu,
Tükenen ben oluyorum.