Günlerden pazar
Gökyüzündeki en kırgın bulut daha yeryüzüne inmedi
Siyah bir çerçeveden bakıyorum kendime
Günlerin soluğundan kaçar gibi biraz
Siz bana bakıyorsunuz
Ben size bakıyorum
Bir an nefesimizi tutsak
Ölüme karşı koyar gibi
Hayata açtığımız yapraklara
Ve renklere içindeki
Dokunarak belli belirsiz
Bir çiçek doğduğu zaman mezarında
Yansımalar dilsiz bu sabah
Her yaşa bir can alıyor aynalar
Parmaklarının arasına yerleşmiş
Hayat tutanakları
Ne zor şahit olmak fırtınaya
Rüzgar da sensin üstelik
Tüm gözlere dokunmak istiyorum
En güzeli gitmelerin
Gemiyi terk etmesi bir kaptanın
Hiç kendine ait olmadığını sezdiğinde
Alelacele,
Rüzgarları dolmuşken göğsüne
Geceye bir kalem bırak
Gözlerini ört ince belli bir bulut sevdasıyla
Kulaklarını martı çığlığı bastırsın güneşe doğru
Ve bekle dudağından dökülecek damlaları
Ve gör,
Asla bitmez bir gecenin anlatacakları
Sevmeye yeteneksiz iki insanın kaleminden yazıyorum.
Üstüne kat kat boya döktüğüm mutsuzluğumun gözünden
Çize karalaya yaşamıyor muyuz hayatı
Ne siyah, ne beyaz, gri olmak gerekiyor bazen.
Hiç gökkuşağı olmadığını düşün
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!