Melankolik Şiiri - Güven Küçük

Melankoliymiş Adı Hastalığımın

​Yeni bir kelime daha duydum,
Uykusuz geçen birkaç geceden sonra.
Bana bunu yakıştırmış dostlarım;
O kadar şiirden, gözyaşından sonra...
Teşhisi nasıl da kolay koyuverdiler.

​Sen değilmişsin sebebi
Kafamın içindeki bu kalabalığın.
Melankoliymiş adı hastalığımın.

​Benim adını koyamadığım acılarım,
Mısra aralarına sakladığım duygularım,
Hiç kapanmayan onca yaralarım,
Tek kelimeye sığıyormuş aslında, yeni duydum.

​Sen değilmişsin aslında sebebi
Bu sessiz karanlığımın.
Melankoliymiş adı hastalığımın.

​Kül tablasına sıraladığım izmaritlerim,
Yerli yersiz akan gözyaşlarım,
Kadehlerde aradığım tesellilerim,
Sesim duyulmasın diye sıktığım dişlerim,
Akrep ile yelkovan arasında kaybolan gülüşlerim,
Göğsümü parçalarcasına çıkan "off" çekişlerim…

​Sen değilmişsin aslında sebebi
Yalnızlığa olan bağımlılığımın.
Melankoliymiş adı hastalığımın.

​Dört duvar arasına sıkışıp kalmamın,
"Nasılsın?" diyenlerden bile şüphe duymamın,
Hıçkıra hıçkıra susmamın,
Kalabalıklar içinde yalnız kalmamın,
Herkes kahkahalar atarken hüzünlü olmamın,
Boşluğa dalıp, sigara üstüne sigara yakmamın…

​Sen değilmişsin aslında sebebi sevgili,
Yerin yedi kat dibine batmamın.
Melankoliymiş adı hastalığımın.

​Değer veriyormuş gibi yapanlardan korkmamın,
Yüzüme gülen sahte gözlerden uzaklaşmamın,
Kendimle konuşup, kendimle ağlamamın,
Günlerce gecelerce uykusuz kalmamın,
Bu kadar kolay inanıp, kolay kandırılmamın,
Mutluluk maskesi takıp, aslında mutsuz olmamın…

​Sebebi sen değilmişsin sevgili, karamsarlığımın,
Melankoliymiş adı hastalığımın.