Bu gün günlerden sonbahar
Hoyrat bir rüzgara boyun eğdi
Ölümüne kalem kırılmış yapraklar
Sessiz bir selaya tutuşturdular şehri
Islanmadık yer bırakmadı
Kan ter içinde uyanıyorum yalnızlığımdan.
alnımda gözlerime sığmayan gözyaşlarım.
saç dibinden tırnak ucuna ağlıyorum.
dudaklarım yemen sıcağı ile kavrulmuş.
avareyim bir veysel karani olmayı ümid ederken...
onu bana bırakın
bana rüyalarımdan arta kalmış yaşamlar saklı
korkulu rüyalarımdan arta kalmış korkusuzluklar...
onu bana bırakın
bana planlanmamış yaşamlardan
Yarını yok bu günümün
Ben daha yıllar önce öğrendim
Plansız yaşamayı
Uzun zamandır uyuyup uyandığım vakitlerin
Bir çizelgesi yok gardorobumda
Ne acı!
Gülemeyişimin başka bir nedeni yok
Ben,sabıkalıyım...
Bundan yıllar önce kesilmeliydi cezam.
Şu dünya üzerindeki en karanlığım...
Hiç bir gün doğuşunun farkında değildim
Güneş gözüme gire gire battı
benim yalnızlığım sahici
öyle sonradan değil
yüzüme bakınca anlarsınız zaten
yitirdiklerini arayan bir çift göz yok bende
olmayınca kaybedecek bir şey de yok zaten
yaralarım benimdir hüsranlarım benim
Siz bayım
Sevdiğiniz bir kadının
Kahverengi gözlerinde demlendiniz mi
Kafiyesiz şiirler birktirdiniz mi
Evet size söylüyorum
Beyefendiliği jilet gibi kıyafetler ile koruma altına almış olan siz.
Düşüncesizlik edildi yorgunluğuma
Tam yolun ortasında verildi mola
Bir facianım kalıntısı gözyaşım
Toplayın kopan tüm duygularımı
Verin cellada
düşüncesizlik edildi yorgunluğuma
Beni şıklar boğdu hep
Karamsarlığımdan kimse sorumlu değildir
Evet mi hayır mı
Doğru mu yalan mı
Hepsi mi hiçbiri mi
şimdi bir şilep geçecek pencerenin önünden
sen uykudan yeni uyanmış
gerinirken manzaraya
ben yeni bir düş başlatacağım,
yeni bir dünya
kimse mendil sallamıyor olsa da arkamdan,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!