05.12.1979 / İstanbul
Kalbimin Sahibine,
Merhaba sevgilim,
Bu gece sabaha kadar hep seni düşündüm. Kalbim seni sayıkladı hiç durmadan.
Bir insan, hiç gitmediği ve bilmediği bir şehre karşı kendini bu kadar ait hisseder mi? Bunu, seni tanımadan önce bilmiyordum.
Hiç gitmedim senin doğduğun, büyüdüğün, yaşadığın yere.
İnsan birini severken, onun çocukluğunu da merak eder mi? Ediyor işte. Çünkü insan, sevdiğinin nerede ilk kez düştüğünü, nerede ilk kez sustuğunu, hangi sokağın ona yalnızlığı öğrettiğini, ilk kez nerede hayata adım attığını hatta ilk aşkını bile bilmek istiyor.
Bu kadar dik durmayı nerede ve nasıl öğrendin?
Yıkılmak,ezilmek her gün biraz daha
Dostlar değişiyor aldanmalar değil,
Aksimizden eser yok şimdi o sularda
Çirkin olan biziz aynalar değil...
Şerefsiz ellerin şerefe kaldırdıkları
Devamını Oku
Dostlar değişiyor aldanmalar değil,
Aksimizden eser yok şimdi o sularda
Çirkin olan biziz aynalar değil...
Şerefsiz ellerin şerefe kaldırdıkları




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta