Bir zamanlar mektuplar vardı.
SEVGİLİYE; diye başlardı.
Hayatı tanımadan aşkı yaşayan mektuplar.
ONA; diye başlardı bazıları, biraz kırgın.
CANIM; diye başlardı, aşkı bulduğuna inananlar.
HAYATIM; diye başlayanlar için,
Adanmış bir ömrün senediydi mektuplar.
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta