Bir zamanlar mektuplar vardı.
SEVGİLİYE; diye başlardı.
Hayatı tanımadan aşkı yaşayan mektuplar.
ONA; diye başlardı bazıları, biraz kırgın.
CANIM; diye başlardı, aşkı bulduğuna inananlar.
HAYATIM; diye başlayanlar için,
Adanmış bir ömrün senediydi mektuplar.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta