Duymak istiyorsan, susmak zorundasın. Kendi sesini unutmalısın, sesini bulman için. Yağmur herkese yağar ama gerçekten ıslanmayı bilen yağmurun sesini duyar, anlattıklarını anlar.
Herkes sana, kendin olabilmen için yollar gösterir. Kendi sesini bulabilmen için. Bazıları “okuman gerek” diyecek, “çocukluğunu yaşa” diyenler olacak, “kendine cesur ol” diyenler ve “kendinle yüzleş” diyenler olacak. “Keşfet” diyenler olacak; “Her gün yeni bir kendini keşfet.” Yalnızlığının kutsal olduğunu da söyleyecekler. Kendi yazdıkları masallara inanmanı sağlamaya çalışacaklar. İnsanların çoğu, birbirlerini iyileştirmenin, onlara iyi geldiğini düşünürler. Birilerini iyileştirmenin, kendini iyileştirmek olduğu yalanının sahte mutluluğunu yaşarlar. Kanserli bir hastanın, başka bir kanserli hastayı tedavi etmeye çalışmasına benzer.
Bazıları da sendeki çözümsüzlüğü ve tıkanıklığı açamayıp; “Korkma yürüdüğün yoldan, devam et!” diyecekler. Hiç bitmeyecek sana anlatacakları.
Hepsini at çöpe. Yolu boşver. Kendini atla, çölü unut. Sus ve dinle. Burada yağmurlar, başka bir gökyüzünü anlatıyorlar.
Tamamını Oku
Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta