Mekanı cennet olsun Şiiri - Doğan Çeçen

Mekânı cennet olsun...

Ulan ben senin toprağına fatiha değil,
Kendi cehennemimden yangın taşıdım!
Hangi duaya sığar senin bende kalan ahın?
Hangi cennet yıkayabilir ellerimdeki bu kimsesizliği?

​Şimdi tutmuşlar, "Mekânı cennet olsun" diyorlar...
Bilmiyorlar ki kadın,
Sen zaten bu deli adamın göğsünde bir cennettin;
Ben o cennetin kapılarını kendi ellerimle kilitledim.
Toprağın altıymış... Ne fark eder?
Ben seni yaşarken gömdüm bu aklın kuytularına,
Her gece hatıranı diriltip diriltip vurdum!

​Seni dünyada incittiler, bilirim.
Belki en çok da ben kanattım o narin gülüşünü.
Şimdi hangi melek silecek senin gözündeki o son buğuyu?
Hangi makam ağırlayabilir benim sensizliğimin ağırlığını?
Mekânın cennet olsunmuş...
Benim her hücrem cehennemken,
Sana cennet dileyen bu dilim gazabımdır benim!

​Gittin işte.
Bütün alfabeleri arkanda yetim bırakarak gittin.
Ama sanma ki bitti bu kavga, sanma ki kapandı bu defter!
Sen o sonsuz huzurun kollarında uyu kadın,
Ben senin helalliğini hiçbir duaya vermeyeceğim.
Adın geçtiği her dizede bir mısra daha çıldıracak,
Bu deli şair, mürekkep yerine kendi kanını damlatacak kağıda:

​"Seni sevmeyenin mekânı cennet olsa ne çıkar,
Sen benim içimde öldün ya...
Bundan büyük kıyamet mi var?"
Kalpte ölenin
Mekanı cennet mi olsun