Mehmet Postallı Şiirleri - Şair Mehmet P ...

Nasıl güleyim ki, dert dizi dizi
Gül demekle gülünmüyor Şahsenem
Yara geçse bile, kalıyor izi
Aşk yarası silinmiyor Şahsenem

Gönül derdi benzemiyor oyuna

Sırrını dersen birine;
El âleme ayan olur.
Üzerine çullanırlar;
Emeğine ziyan olur.

Fayda ummaksızın öven

Hayırda yarışır, insanı cömert;
Kadim şehir, vefalı yurt Kayseri
İş kurar, çalışkan, azimli ve mert;
Kadim şehir, vefalı yurt Kayseri

İnsanları sever olgunu, hamı

Büyük lokma ye de, büyük konuşma!
İyi düşün, boş sözlerden uzak dur.
Öyle her gidenin peşinden koşma
Yanlış yoldan, ham izlerden uzak dur

Doğruyla dost ol da, eğriden ayrıl

Aman kardeş, her kişiye güvenme
Mert adam sandığın, avrat çıkıyor
Adamı iyi seç, sonra dövünme
Şu ömürde çok az fırsat çıkıyor

Devir mi değişti, zamanda mı suç?

Şelale üstünde bir yalçın kaya
Bir kayaya baktım, bir uçan suya
Yavrumu kopardı bir taş parçası;
Aktı gözyaşlarım karıştı çaya.

Nasıl sabredeyim, nasıl durayım

Genç hanım alırsan ahir ömründe,
Kesilir takatin erken göçersin.
Hele, birde olmaz ise emrinde
Yaşamaktan bıkar, candan geçersin

Evlendiğin kadın olursa sütsüz

Gökyüzünün sultanları,
Yüzer Sultan Sazlığı’nda.
Gel de, seyreyle onları,
Gezer Sultan Sazlığı’nda.

Gün aydınlatır düzlüğü

Silmeyin gözyaşımı, aksın Allah aşkına
Tahammülüm kalmadı, hayatın akışına