sıktım şiirin ucundan, bir kuş havalandı
tuttum kanatlarından özgürlüğü, ellerimde kaldı
karanlığımda sen,yoksul bir şehir gibisin
sokaklarından insanların geçmediği
uğramadığı hiçbir gökyüzünün derme çatma sahiline...
yalnız geçirilen bir akşamın ardından
yazıyorum bunları sana
vazgeçmenin kolay yolu dimitris
dağlardan önce denizleri geçmektir
usulca yürüterek karada gemileri
karanlığa aldırmadan yıldızları takip etmektir
ayrılığın kolay yolu dimitris
olmadık bir an gelir
katilini tanırsın yansımanın sulara vurmasından
ayak basmadık yer bırakmaz yastığında yalnızlık
görülmez gönülden vurulduğun bir avcı elinde
sızı derindedir kimse bilmez
intihar bileklerine işlemiştir iletken bir ayrılığın
bir hayattan başka bir hayata geçiyordu josephine
başkaları da vardı elbet bu büyük yalnızlığının içinde
sabahtan başlıyor kelle başı çocuklarını saymaya
ve her sabah kırk yaşında uyanıyor josephine
öğlene doğru kırk kibrit çöpüyle tutturuyor yakasına kalbini
elbisesinin söküldüğü yerde başlıyor aşk
hisarbuselikte gayri yetişkin bir yağmur
biraz tedirgin, ıslanmış fakat hala gri gökyüzünden
içimdeki sessizliğin nedametin sesiyle dağılır birden
fazlasıyla sağanak bırakır, vurur da vurur pencereye
hala yirmi altı yaşında, biraz kederli elleri üzüm toplayan
birazdan rüzgar tersine esecekti biliyordu
parkta yalnız başına oturan uzun saçlı adam
gözleri kör bir iklimi andırıyordu
ne kadar gerekiyorsa bir ömrü harcamak için
işte hepsi bu kadardı
bir şehri tanımak istiyorsanız şairlerini okuyun
bir kadını tanımak istiyorsanız önce şairlerden kurtulun
yedi uykudan uyanır kanla, hasretle yazılan şiir
gözlerin bir iklim sorunudur
duvarın ardındaki çocuk
elleriyle perdelerken güneşi
gölgesinin saat on iki yönünde
topun peşinde koşturan
kısa pantolonlu yaşıtlarının
arasından geçip gittiğini
sabaha uyanan martıların çığlıklarıdır bütün
yarım kalmış yolculukların
vagonlarına devşirdiği hüzün
yüzün her şeyi anlatabilir
gözlerin haydarpaşa’dan ayrılırken
bir şiir gibi topyekün…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!