İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Adem’den bu yana, dünyada herkes gibi yaşayan, nefes alan bir insan olmamın yanında; beni ayıran tek özellik, mısralarla dertleşip tekrar onlarla susuyor olmamdır.
Hayatın döngüsünde karşımıza çıkan her olayı, sessiz bir şekilde fısıldarken, mısralara kaderin sessizce fısıldadığını duyuyorum hayatlara.
Hayat bunu öğrendikten sonra başladı…
