Gel-git'lerim çoğaldı
Fırtınaya tutuldum
Kapımı hiç çalan Yok
Sanırım unutuldum.
Karanlıklar içinde
Benim bu çektiklerim
Hiç içime sinmedi
Ağlıyorum her zaman
Gözyaşlarım dinmedi.
Her gün kendimle savaş
Kapattım gönlümün kapılarını
Kör bir kilit vurdum üzerlerine
Ümitsizim beklemedim yarını
Düşmanlar gezsin gerine gerine.
Ben dost kim,düşman kim bilemedim ki,
Kolay iyileşmezmiş
İyi niyet kurbanı
Sokakta mı buldum ben?
Söylesene bu canı.
İyi niyetimden hep
Bu günlerde sen benim
Artık gözümden düştün.
Oysa sen bir zamanlar
Benim gözümde düş’tün.
Seni her gördüğümde
Badem açmış Datça’da
Soğan büyür bahçada
Eller ne derse desin
Benim gönlüm Hatça’da.
Hatça’yı göremedim
Nasıl geçti o yıllar
İnan ki bilemedim
Gözyaşlarım dinmedi
Bir türlü gülemedim.
Ne mutluluğu buldum
Şimdi sen benimsin,hayalimdesin
Seni düşünürüm yine bu akşam
Sanki gerçek gibi çınlıyor sesin
Masamız yerinde her şey tastamam.
Karşımdan gelirken sen yavaş yavaş
Sen de mi gidiyorsun?
Beni burda bırakıp
Terketmişsin limanı
Gemilerini yakıp.
Limandaki gemiler
Ben bu akşam bütün odalarını
Dolaştım yoruldum güzel evimin
Eşim de ben gibi çaresiz evde
O benden de çok sıkıldı eminim.
Önce mutfağa geçtim dolaşmaya




-
Nesrin Göçmen İnankul
Tüm YorumlarKutluyor, yaratıcılığınızın devamını diliyorum.
Sevgilerimle...