spor ve edebiyat seven genç biriyim
Bir Umut
Gecenin sarhoşluğunda,
ayın beyaz ışıltısı altında,
rüzgârın bedenimize bıraktığı ürpertiyle
sessizce öpüşürdük.
Ölüm döşeğindeki bir ihtiyarın
Sessizliği var göğde.
Dört bir yanı puslu, sinsi bir hava çökmüş.
Yarınları belli olmayan,
bir taş yığınının üstünde
Günahkar olmaya müstahak insancıklarız.
Gündüzleri kalabalık ve cızırtılı bir metropoldeyim,
geceleri nispeten daha sessiz, sakin.
Rüzgarın konuştukları da hep aynı.
Bu metropolde beynim
asfalt yığınlarının altındaki kanalizasyonlar gibi,
Bazen bir bakış yeterdi bana,
içinden geçeni anlardım.
Sözler açıklayamazdı bu aşkı,
Orada ruhlarımızın sessiz ama sükunetli dansı pekalaydı...
Biliyorum, ebediyette ruhlarımız dünyada konuşamadıklarımızı konuşuyorlar.
Öyle sesli konuşuyorlar,
Gençliğinin baharında olan bir çam ağacının yeşili gibiydi gözlerin.
Sözlerin ölümle arkadaş olmuş, yaşı gelmiş bir çınar ağacının sözleri gibiydi.
O olgunluktaydı...
Bana olan sözlerin ise açmak için baharı bekleyen çiçek gibi, umut barındırıyordu.
Kısa sürdü sözlerin. Yoldan geçen biri kopardı o çiçeği. Umut da kalmadı, sözde.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!