Yalanı doğru söylermiş, meğer insan kendine.
Olanı değil, olmasını istediklerini dolarmış diline.
Hep bir yanı eksikmiş nedense, ispatı kimeyse.
Hep birşeylerin peşinde, hep acele, nereye, kime.
Meğer söylediği yalana inanır da yaşarmış insan.
Meğer insanın düşmanı ve dostuymuş zaman.
Aşkı nasıl da çiçekce yaşamıştık biz kadınım
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan
Devamını Oku
Kendi kendime konuşup duruyorum
Dağlara giden patikalarda katılaşan bahar çamurlarında yalnızım
Beni deli sanıyorlar
Sokulmalarımızı unutamıyorum kadınım
Hani gece yarılarında anlatılan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta