Meftun'lu Gecelerim

Niye diye cümlelerle başladım,
Niye yaprak döktün ömrüm.
Hep orada kanayıp kalsaydın,
Giderken döktüğün yaşlar gibi,
Bugün de kanattın bugün de.

Her kahra gülerdimde.
Vurduğun yerde gül bitmiyor şimdi,
Düştüğüm yerden kaldır diyemiyorum.
Sakın gözlerimin içine bakma
Don vurmuş titreyen goncalar gibiyim.
Güllerini kuruttuğun vazolar gibi,

Kırıldın haklıydın şimdi ben kurudum.
Kokmasın farketmez o Meftun'lu hallerim,
Ömrünü verdiğim ben değilmiydim,
Titreyen yanımla kapına geldim

İçimden akana dokun ve öyle bak.
Yalvarırım yüreğinde öldürme beni,

Abı hayat gibi sinelerinde,
Koklayıp sevdiğin o güller nerde.
Gözümden düşeni içtimde hergün,
Öldüm bir çukurun içinde anne.

Bitmez dediğim geceler bitti,
Haklıydı yazan yaşadık gitti.
Koklayıp öptüğün o karanfiller,
Bu gece içimde soldular işte

Çağırın annemi o bana gelsin,
Ağrıyan yarama yandığı gibi.
O bilir kırılan yerlerimizi ,
Meftundur o bana eskisi gibi.

Meftun'lu geceler hikayesi:

Benim için dünya sendin,
Üçüncünün en küçüğü,
Nar bahçem üzümüm iki gözüm.
En çokta bakışlarını sevdim,
Seninde beni sevdiğini biliyorum.
İki adım atıp emekleyen yosunum,
İncinirdim her halinden.

Bir hastane odasında nefessiz kaldığın gün,
O gidip gelen kalbimi sorma.
Nefise annen sana öldü o gün,
Acımın vurduğu kalp yarası gibi.
Kır çiçeğim zeytin gözlüm nasılsın.

Seni yedi yaşın efsunlu rüyası,
Ve sonra büyüdün serpilip bir ceylan gibi.
Dizlerimin düştüğü çukurdan,
Sana bir süt bir dilim kek zeytinle geldim.
Sen gözlerindeki görmeyen yanım,
Meftun'um melek kızım.

Bu gün çok mutluyum saçlarımı taradı biri.
Bir genç masama çiçek koyup,
Ellerimi okşadı,
Tıpkı benim saçlarını okşadığım gibi.

Sonra bir kemancı o notadan bir şey çaldı,
Yağmur ağlıyor bu gece.
Şimdi uzaklardasın,
Ve biliyorsun bir zamanlar
Ellerimi dayadığım yanaklarında,
Seninle bir sonbahar ağladığım günleri.
Kokunu unutturan yılları neyse neyse.

Bir özlem bir acı,
Gözlerimin akıp gittiği gibi.

Dünya yaşlılar günüydü bugün.
Ziyaretime gelen,
O iyi niyetli bayandan ricamdı ona.
Meftunum diye başlayan satırları yazması,
Ve o mektubun Bahçelievler huzurevi Notuyla kaleme aldı.

9 Mayıs cuma 1997
Meftunum bal kızım üzümüm
Ziyaretçi bayan o satırları yazarken,
Öyle bir acının özlemin nasıl bir yara.
Olduğunu gözyaşlarına hakim olamadan,
Görevini bir borç bilip yazıyordu.

Meftunum bu gün sabah kahvaltısında,
Bir dilim peynir yedi zeytin bir dilim ekmek.
Yerken o eski günler geldi aklıma,
Hani olsada eskisi gibi birlikte yeseydik.
Sen üzülme üzüm gözlüm,

Kaktüsünü susuz bırakma kedine. Mamasını ver Kanaryan'la konuş,
Benim hayalinle konuştuğum gibi.

Sana getirmesi için bir mektup yazdırdım,
İyi bir aile evladına.
Meftun'lu gecelerim neredesin,
Ağlayan karanfillerim üzümüm.
Ak düşmüş gözüm neredesin,
Neredesin, neredesin, nerdesin.
Dünyadan azat günüm nerdesin.

Ziyaretçi bayan o mektubu nasıl bitirecekti,

Yılların ezilmiş bir ömrü varken yanıbaşında.
Anne dedi şimdi yanında olsa ne derdin,
Gözleri doldu Nefise annenin.
Ve şu cümleleri kurdu:
Gözümün görmediği doğrudur.
Bir anne yavrusuna üzüm bağlarını verirde
O bağdan bir salkım üzüm yiyemezya.
İşte ondan üzüm gözlüm dedim Meftun,

Hakikat bu insan kaderinden kaçamaz.
Bu mektubu yazan eller incinmez mi?
Kokusu vurur taaa yüreğine,
Bir anne kokusunu unutur mu yavrusunun"

Damarlarından çekildi ruhu,
Oracıkta yığıldı yere genç bayan.
Yanında getirdiği oğlu dönerek annesine
Şu cümleleri kurdu:

Sen yaşlanınca bende sana
Aynı mektuptan mı yazacağım anne?
Tamda bur da"

Nefise anne herşeyin farkındaydı,
O yüreğiyle konuştu
Yazan o kalem,
Bir ömrün resmini çizer yüreğe.
Kendi ellerinizle kendi hikayenizi yazarsınız.

O gün o satırları yazan Meftun'du.
Ne kadar gizlesede kendini,
Hiç bir şey saklı kalmıyor yürekte.

Ama Nefise annen gönül gözüyle görüyordu,
Kendi yazgısını yazdır'dı Meftun'a.