Meçhule Giderim Şiiri - Yücel Özkü

MEÇHUL
Dinmiyor içimdeki uğultulu ayaz,
Ah çekiyorum, gece duyuyor.
Rüzgâr dilsiz bir tanık olmuş,
Yüzüme vuruyor da
Hâlimi kimseye söylemiyor.

Ben bu yalnızlığı
Söz arasına sıkıştırmadım,
Nefesime işledim.
Aldığım her soluk
Bir eksik can gibi dönüyor içime.

Başı uçurum bu yolun,
Sonu meçhul…
Yürüyorum da
Ayak izlerim bile benden geri duruyor.
Gidenler,
Benden çaldıkları neşeyle
Güneşli yollara varmış,
Ben bu fırtınada
Gölgemi yitirmişim, haberim yok.

Ah kapı aralığı…
Ne çok beklettin beni.
Artık bakamıyorum sana,
Bekleyiş küstü içimde,
Umut göçtü, kilit paslandı.

Dünden kalan ne varsa
Taş edip bağladım ruhuma,
Batmasın diye değil,
Ağır gelsin diye.
Geceleri sahipsiz romanlar okurum,
Satırları ölüm kokar,
Her cümlesi yarım kalmış bir vedadır.

Her sayfa
Soğuk bir infaz nefesi gibi,
Dokunsan dağılıyor insan.
Alnıma sürülen bu karayı
Kader sanmayın,
Bu benim
İçimden koparılan hayatın yasadır.

Ah…
Ben ölmedim,
Ama yaşamayı
Erken yitirdim.

Yücel ÖZKÜ
17 Ocak 2026/15:31

Yücel ÖZKÜ
17 Ocak 2026/