Avutmadı şu gönlümü hiçbiri.
Ne sarı salkım üzüm veren şu bağlar,
Ne de gövdesinden hayat veren, su fışkıran şu dağlar.
Ne bu eşkıya gönlüm buldu bir rahı iflah,,
Nede gem-ı kederden bu yürek buldu felah.
Değildi yüreğimi serinleten selvi boy,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta