Geceler çökerken ararım aydınlığı,
Umutsuzluk içinde umudu ararım.
Bir ışık beklerim,
Kapılar teker teker kapansa bile yüzümüze.
Rahmetin sesiyle gelir bu nida:
Neydi,neler oldu ,anlamak zor
Gelince aklıma olağanüstü şey
Yada ben öyle gördüm
Öyle göründü bilemiyorum.
Kıyaslama yapamam bir şeyle
İşlendı her yerime
Gözlerindeki o umutsuzluk,
Güneş olup aydınlatır mı bizi?
Umutsuz dualarımız içinden,
Fışkırıp bize ilaç olur mu?
Yüreğimizde solan çiçekler,
Yol uzun olsa da yürümeliyiz,
Adım adım menzile varmak için.
Her sabah güneş gülerek doğar,
Karanlıktan sonra başlar aydınlık.
Dünya karamsar görünse de gözümüze,
Gözleri solmuş, yüreği yaralı bir genç,
Çıkmaz sokaklarda kararmış hayalleri.
Ama bir umut ışığı hâlâ sönmemiş,
Tut hayatı, bırakma asla!
Düşlerin kırık, yollar taşlı,
Neydi,neler oldu ,anlamak zor
Ne halle düştüm
Hatırlamakla geçti mevsimler,
umutsuzca geçti günler,
Kapkaraydi haftalar,
Düşüne,düşüne bir haller oldum
Ne çıkabilir ne kurtulabilir
Zebaniler tutmuş onu
Kader böyle cizmiş
Böyle belirlemiş yolu
onlardan habersız kuş uçamaz
istesede çıkamaz ki
Umutsuzluk dergahı sanki
...... Gözleri
Hani kutsal kitapta
Denizin iki suyundan,
Biri tatlı,biri acı,
Ne yaparsan kavuşamaz
Zaman geçti biraz üstünden,
unutacağımı sanmıştım.
Nefes alıp rahatlayacaktım,
kendimce…
Ama korkunçtur ki,
Ne kadar trajik gerçekten,
ne kadar korkunç…
Artık aklına gelmeyeceğim,
Uğraşacağın binlerce şey olacak.
Ben ise gömülmüşüm kalbime,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!