Bak demedi deme, zâlim!
Benim âhım ıskalamaz.
Şah indirir mazlûm hâlim;
Benim âhım ıskalamaz.
Yükselir, düşsem belâya,
Perdesiz Arş-ı Âlâ'ya;
Ramak bırakır selâya,
Benim âhım ıskalamaz.
Boynu bükük yüründürür,
Sessizliğe büründürür,
Öldürmezse süründürür;
Benim âhım ıskalamaz.
Soysuz, şerefsiz, şansıza;
Sapı siliğe, kansıza;
Aman vermez îmansıza...
Benim âhım ıskalamaz.
Zorba zulmünü yayınca,
Usandırınca, bayınca,
Haksızlığa uğrayınca...
Benim âhım ıskalamaz.
Meluna mezar deştirir,
Katı kalplinin eştirir,
Sabrımı çelikleştirir;
Benim âhım ıskalamaz.
Şerif der ki: "Benim, bizin;
Rabbim Allah diyen sizin.
Kimsesidir kimsesizin;
Benim âhım ıskalamaz."
27 Temmuz 2026
İzmir
Kayıt Tarihi : 27.07.2026 22:09:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!